Από την άποψη της κολλοειδούς οπτικής, η διαπερατότητα του φωτός ενός υγρού συστήματος αποτελεί τη μακροσκοπική προβολή της εσωτερικής ομοιομορφίας της μικροδομής του. Όταν το φως διέρχεται μέσα από ένα υγρό, εάν υπάρχουν σωματίδια ή ασυμβίβαστες περιοχές μεγέθους μεγαλύτερου από το ένα δέκατο του μήκους κύματος του ορατού φωτός, προκαλείται σκέδαση, με αποτέλεσμα τη μείωση της διαπερατότητας.

Σε πολλές περιπτώσεις επισκευών, η διαδρομή εισροής νερού συχνά δεν οφείλεται σε δομικές ρωγμές, αλλά μάλλον στην εγγενή τριχοειδή συνδεσιμότητα, στις ρωγμές συρρίκνωσης λόγω ξήρανσης ή στην αστοχία της διασυνοριακής πρόσφυσης εντός του ίδιου του κονιάματος ξηρής ανάμειξης.

Στα έργα τοποθέτησης πλακιδίων, η αντοχή στην ολίσθηση και ο χρόνος ανοιχτής εφαρμογής είναι δύο βασικοί δείκτες απόδοσης που μετρούν την εργασιμότητα των συγκολλητικών πλακιδίων.